Zawieszam!

Hej!
Wiem, że dawno mnie tutaj nie było, ale niestety nie mam czasu. Szkoła średnia to masakrycznie dużo nauki. Ledwo zdążam podstawowe rzeczy zrobić. Więc dlatego zawieszam mojego bloga na czas nie określony. W wolnych chwilach w weekendy będę pisać na the-four-elements.blogspot.com . Czasu wolnego starcza mi ledwie na prowadzenie jednego bloga, ale na pewno któregoś dnia wrócę do świata Iknes.

3.Przemiana

Czytasz=Komentujesz


Było już po wszystkim ten wampir mnie wykorzystał, a ja przez jego hipnozę pozwoliłam mu na to. Mój umysł nie był tak silny jak myślałam. Teraz pozostało mi tylko leżeć skulona i cichutko szlochać. Nie miałam siły walczyć moje ciało było całe w siniakach, a z ubrania została tylko bielizna.

-Jesteś całkiem dobra w te klocki mimo, że jesteś człowiekiem-powiedział podnosząc mnie za ramię. Splunęłam mu w twarz. On tylko roześmiał się tym swoim gardłowym śmiechem i spoliczkował mnie.
-Widzę, że jesteś damskim bokserem.
-I jeszcze wiele razy mogę się z tobą zabawić-moje ciało było już posiniaczone, drugiego takiego zdarzenia by nie wytrzymało.
-Nie. Jeśli nie chcesz mnie wykończyć. Twój pan Waldemar nie był by zadowolony gdybyś mnie wykończył-powiedziałam patrząc się na niego z żalem.
-W sumie masz racje, ale jeden numerek w tą czy w tą nikomu nie zaszkodzi-przygryzł mi ucho. Moje ciało przeszedł dreszcz, ale nie z podniecenia tylko strachu i zimna. Po moich policzkach zaczęły szybciej spływać łzy. Czułam się brudna i to nie tylko z powodu zanieczyszczeń na moim ciele, ale i w środku. To Maks zbezcześcił moje ciało.
-A co zrobi on gdy się dowie?-powiedziałam z trudem łapiąc powietrze.
-On wykorzystuje świeżo stworzone wampirki jeszcze mocniej, a dawno nie dostał nowego ciała, więc wysłał mnie po ciebie.
-Z tego co mi wiadomo mężczyźni nie lubią się dzielić swoimi kobietami.
-Zaiste, ale Waldemar nie jest taki. Chociaż zaczynasz mnie nudzić.
-Czyżby?-zapytałam siląc się na odwagę.
-Tak. Teraz będziesz cicho i zrobisz wszystko co ci karzę-szepnął mi do ucha-i masz się zwracać do mnie panie. Zrozumiałaś?
-Tak jest, panie-powiedziałam chociaż nie zamierzałam.
-Na kolana-moja głowa krzyczała nie, ale moje ciało to zrobiło. Znowu ta cholerna hipnoza-Ale najpierw zdejmij bieliznę-nie! Znowu to samo. Nie mogłam temu zaprzestać choć starałam się ze wszystkich sił, ale nie skutkowało. Klęczałam przed Maksem kompletnie naga.
-Zadowolony jesteś, panie. Wykorzystujesz mnie przez hipnozę-odrzekłam szyderczo. Zgiął się wpół i znowu zbliżył twarz do mojego ucha.
-Masz być miła i potulna do tego ma ci to wszystko sprawiać przyjemność-na mojej twarzy pojawił się uśmiech, ale to tylko zewnętrzna moja strona. Wewnętrzna natomiast całym ciałem krzyczała nie, ale nie miała siły przebicia-Kotku, chyba wiesz co masz robić, no dalej.
-Panie, a jak nas ktoś tutaj zobaczy-powiedziałam moje wnętrze nieudolnie próbowało to opóźnić, ale ręce już sięgały to guzika jego spodni.

***

Znowu to samo. Kiedy tylko teraz na mnie patrzył moje ciało przebiegały nieprzyjemne dreszcze. Miałam go dość. Maks wiedz, że zmieniona czy nie dorwę cię i zabiję. Za te wszystkie krzywdy, siniaki, pozbawienie mnie dziewictwa, a prze de wszystkim za tą hipnozę. Czułam się okropnie. Nienawidzę gościa.

-Nie patrz się na mnie tak. Przecież ci się podobało.
-To tylko złudzenie. Jesteś obrzydliwy-on tylko się uśmiechnął.
-Było fajnie, ale teraz koniec tego dobrego. Czas na twoją przemianę-powiedział, a w jego oczach zobaczyłam błysk.
-Mianowicie co chcesz zrobić?-zapytałam z przerażeniem.
-To skomplikowany proces. W twoim ciele muszą zostać dwa litry krwi do której dodam moją i umierając jako człowiek z moją krwią w twoich żyłach staniesz się wampirem, a po chwili zatrzymania serca, tętno zostanie przywrócone, ale znacznie mniej wyczuwalne i rzadsze.

Wzięłam do ręki kamienia i ostatnim zrywem sił przyłożyłam mu nim w czaszkę. Zatoczył się do tyłu, a ja miałam czas na próbę podniesienia się, ale moje obolałe mięśnie odmówiły posłuszeństwa. Byłam głodna, zmęczona, wycieńczona i obolała. Nie miałam szans. Muszę się poddać. Może jest jakiś sposób na odwrócenie przemiany. Po chwili poczułam uderzeniu pięści w mój brzuch. Zaczęłam kasłać i zwijać się z nagłego przypływu bólu. Po chwili znowu jego szept.

-Cicho. Nie ruszaj się i nie krzycz-powiedział.

Po czym wgryzł się w moje gardło. Moje ciało zaczęło powoli opadać w nicość, później pamiętam tylko ból i ciemność.

***

Ocknęłam się kiedy słońce chowało się za horyzontem. Moje siniaki i rany zniknęły i ja czułam się inaczej. Silniejsza. Później moje wspomnienia powróciły od śmierci Giny po przemianę. Teraz już rozumiem dlaczego leżę w lesie w samej bieliźnie. Giny-dorwę jej zabójcę, a Maksem zajmę się przy okazji. Teraz kiedy jestem zupełnie odmienione dam sobie radę. Ciągle wpatrywałam się w gwiazdy leżąc nieruchomo na podłożu. Czas wracać do domu. Jednak kiedy już się podnosiłam ujrzałam karteczkę

"Od dzisiaj jesteś wampirem, czyli podlegasz nowemu prawu świata Iknes. Również podlegasz mnie, czyli Waldemarowi. Jestem tak zwanym panem dzieci piekła. Jeśli będziesz posłuszna twoje życie będzie wyglądało jak bajka, a jeśli nie to konsekwencje będą ogromne. Dokładnie za trzy noce masz się stawić w willi w Beverly Hills.

Do zobaczenia 

Waldemar" 

To są chyba jakieś żarty to nie możliwe. Jestem wampirem i jakiś gościu chcę mnie ograniczać. Nie ma takiej opcji. Może sobie o tym tylko pomarzyć. Teraz moimi priorytetami są ludzi, którzy mnie skrzywdzili i zabili Giny. Muszę się odpłacić za moje krzywdy. Ci ludzie nie pozostaną bez karni. Sama nie wiem dokąd szłam, ale próbowałam się wydostać z tego okropnego lasu. To miejsce chyba do końca życia będzie przyprawiało mnie o dreszcze. Znalazłam się przy moim rozbitym samochodzie, którego właśnie doglądała jakaś dziewczyna. Mój wzrok ujrzał jej żyłę na szyi, a szum krwi w jej żyłach przesłonił mi teraźniejszość. Poczułam jak z dziąseł wyrastają mi kły. Później w sumie nie wiem jak znalazłam się przy ofierze, ale po niespełna sekundzie poczułam słodki i kojący smak krwi. Nie myślałam o niczym innym po za

zaspokojeniem 'głodu'. Dopiero po fakcie zrozumiałam co zrobiłam. Zabiłam człowieka. W akcie desperacji zakopałam ją gdzieś w lesie aby nie było śladów. Wróciłam do samochodu w którym na szczęście miałam zapasowe ubrania. Nie powiem, że wyglądałam w za dużej bluzie i starych wytartych rurka dobrze, ale chociaż nie byłam naga. Wyjęłam z samochodu torebkę i zaczęłam się powoli oddalać. Nawet nie wyłączyłam silnika, a ten jak na złość ciągle pracował. Obróciłam się żeby spojrzeć na zmasakrowany pojazd po raz ostatni. Przy czym powróciły do mnie wspomnienia całego okropnego zajścia. Zobaczyłam iskrę, a po chwili samochód wybuchł, a ja jakimś cudem znalazłam się w sekundę ucieczki o jakieś pięćset metrów dalej. Sama nie rozumiałam jak to się stało, ale wszystko na chwilę stało się wyostrzone, a ja mknęłam jak cień pomiędzy drzewami wymijając je bez żadnej przeszkody.

Powrót do domu zajął mi klika minut. Pędziłam jak błyskawica bocznymi ulicami. Sama nie wiedziałam jak to możliwe. Jednak kiedy byłam pod domem poczułam, że mnie ktoś mnie śledzi. Rozejrzałam się po ulicy, ale nikogo nie dostrzegłam. Jednak mój wewnętrzny instynkt podpowiadał mi, że zaraz coś się stanie i mój 'obserwator' wcale nie jest człowiekiem. Podeszłam do drzwi mojego domu. Po czym otworzyłam je z rozmachem i zanim usłyszałam trzaśniecie znalazła się w kuchni trzymając nóż w ręku. Teraz wystarczyło czekać. Wyczuwałam jego obecność, ale nie byłam pewna kto to. Kiedy ujrzałam cień schowałam się za drzwiami i czekałam. Jak tylko przekroczył próg kuchni rzuciłam się na niego z nożem nie zastanawiając się nad niczym. Nie pozwolę siebie więcej razy skrzywdzić. Zaczęła się szarpanina i seria zadawanych ciosów. Jednak nóż na mało się zdał gdyż nie trafiłam go ani razu. Postać miała na głowie kaptur, więc nie wiedziałam do końca z kim mam do czynienia. Kiedy tylko udało mi się go powalić zdjęłam jednym płynnym ruchem kaptur z jego głowy i znieruchomiałam to niemożliwe.


I jak podoba wam się?
Jak myślicie czyja twarz kryję się pod kapturem?
Czy Ashley da sobie radę z postawionymi celami? 

2. Walka o przetrwanie

Całą noc płakałam. Nigdy już więcej nie zobaczę Giny. Nie usłyszę jej głosu, żartów, gderania ani tych długich mozolnych i bezsensownych wykładów o chłopakach czy modzie. Do tego umarła przez jakiegoś wampira. Nie miałam pojęcia jak się zemszczę, ale znajdę na to sposób. Choćbym miała zmienić moje życie w każdym calu. Giny stała się teraz moim priorytetem, a ja nie mogę jej odpuścić była moją przyjaciółką od zawsze. Nie zostawiła mnie nigdy i ja nie mogę teraz tego zostawić.

Podniosłam się z łóżka i poszłam do łazienki się ogarnąć. Wyglądałam jakby mnie z krzyża zdjęli. Miałam dość własnego bezsensownego życia bez matki, która była mi niezbędna teraz. Zostałam sama znowu. Nigdy nie miałam wsparcia, ale to tylko moja wina. Po prostu nie umiem się żalić. Zawsze sobie powtarzałam, że  muszę być silna, a teraz kiedy patrzę w lustro widzę siebie jako młodą bezradną dziewczynę, która nie ma nikogo komu by na niej zależało. Czy jestem komuś potrzebna? Nie.


Kiedy wyglądałam już normalnie stwierdziłam, że jest jeden sposób na minimalne poprawienie humoru. Mianowicie wsiadłam w samochód i ruszyłam w stronę mojej ulubionego sklepu ze słodyczami. W którym kupiłam kilka tabliczek czekolady oraz krówki ciągutki. Po drodze zajechałam jeszcze do kawiarni po kubek gorącej kawy. Później tylko jeszcze wyboista leśna droga i byłam na mojej polanie. Kiedy wyłączyłam silnik. Wysiadłam z auta, podeszłam do bagażnika z którego wyjęłam koc. Ułożyłam go na masce samochodu. Później wróciłam po kawę i słodycze. Wreszcie jestem w moim świecie. Gdzie nie ma żadnych nieproszonych gości. Jestem tylko ja, kawa i słodycze. Przyjeżdżam tutaj odkąd nauczyłam się jeździć rowerem, ale jeszcze mi teraz czegoś brakowało. Po chwili zastanowienia wiedziałam co to jest. Brak mi muzyki. Zeszłam z maski mojego bmw i otworzyłam energicznie drzwi oparłam ręce o siedzenie i nacisnęłam dwa przyciski, a z głośników popłynęła spokojna smutna muzyka. Usiadłam na moim miejscu i patrzyłam się na życie, które tętniło wokół. Otworzyłam pierwsze opakowanie z czekoladą, a po moich policzkach zaczęły spływać łzy. To było nie tylko moje miejsce, ale i Giny. Zaczynałam się poważnie zastanawiać czy kiedyś znajdę drugą taką przyjaciółkę jak ona. Może miała swoje wady, ale mimo tego zawsze stawała za mną murem bez względu na sytuacje. Goniła marzenia czego ja nie potrafiłam. Zawsze żyłam w cieniu ojca i nie chciałam się z niego wychylać. Nie prosiłam się o sławę ona sama do mnie przyszła.

***

Kilka godzin później zbierałam się do odjazdu. Kiedy usłyszałam za sobą szelest w mojej głowie pojawiło się jedno słowo WAMPIR. Uciekaj podpowiadało mi moje ciało,posłuchałam go i po chwili siedziałam w aucie jadąc w stronę domu. Myślałam, że w lesie będę bezpieczna, a jednak nie. Nawet tutaj mnie dopadną. Może po prostu dam się zabić? Nie, nie mogę tego zrobić. Giny by tego nie chciała i ja też tego nie chcę, muszę ją pomścić. Nie zamiaruję tego tak zostawić. Nagle przed samochodem pojawiła się postać. Instynktownie skręciłam, wyminęłam stojące na poboczu drzewo o milimetry. Jednak to nie zwiastowało dla mnie nic dobrego. To monstrum na mnie poluję! Ja, jednak nie jestem w dobrym położeniu do drogi mam jeszcze jakieś kilka kilometrów. Zaczęła się wojna z przestrzenią i tym przerażającym potworem. Po chwili ktoś wskoczył na mój dach, a przed szybą ujrzałam jego twarz. Była piękna. Czy coś tak ślicznego może próbować mnie zabić? A jednak pozory mylą. Zaczęłam wykręcać kierownicą w obu kierunkach. Napastnik po serii zakrętów spadł z mojego samochodu. Moje serce szamotało się w piersi, a strach doprawił mnie o trzęsienie się rąk. Czemu akurat teraz? Boją się, że ich wydam. Przecież ludzie wzięli by mnie za  psychicznie chorą.

Na niebie widać było gwiazdy, a ja pędziłam autem pchnięta od strony bagażnika prosto na drzewo. Mój samochód nie miał teraz szans. Kiedy doszło do zderzenia nie piszczałam po prostu przygotowałam się na ból, który miał nastąpić. Zgrzyt metalu spłoszył ptaki siedzące na drzewach. Po chwili moje ciało wyleciało do przodu, a ręka rozbiła przednią szybę. Później poczułam tylko mocny ból w tylnej części czaszki od uderzenia o zagłówek. Na jakiś czas wszystko mi się rozmyło. Jednak po chwili moje ciało podjęło dalszą walkę. Nie chciałam tak umrzeć nawet nie przeżyłam jeszcze swojego pierwszego razu ani mocnego kaca, a już ocieram się o śmierć. Może jakbym miała zapięty pas to by się tak nie skończyło. Byłabym teraz silniejsza. Jednak po skroni spływała strużka krwi, a ręka obficie krwawiła do tego moja noga ugrzęzła. Pokręciłam głową z nadzieją, że mnie to otrzeźwi. Pomogło troszkę, ale po chwili strach powrócił. Kiedy zobaczyłam tego wampira wpatrującego się we mnie z rozbawieniem. Chciałam krzyczeć, ale głos uwiązł mi w gardle. Miałam dość wszystkiego, ale walczyłam dalej. Pchnęłam drzwi, które otworzył się stawiając prze de mną mały opór. Przekręciłam się na krześle i udało mi się oswobodzić nogę. Przypomniało mi się o scyzoryku, który trzymałam w szufladce. Powoli sięgnęłam w jego kierunku. Nie wiem na co on czekał, ale już dawno mógł mnie zabić. Jednak tego nie zrobił. Pytanie dlaczego? Byłam teraz łatwym celem, a zapach mojej krwi pewnie go przyciągał. Powoli zaczęłam się zsuwać z fotelu. Kiedy spadłam na ziemię, jęknęłam z bólu. Starałam się podnieść, jednak kiedy byłam na czworaka. Zostałam poderwana do góry i rzucona o jakieś dziesięć metrów dalej. Plecami wpadłam na jakieś drzewo, a moja ręka kurczowo trzymała scyzoryk. Podjęłam ponowną próbę podniesienia się na nogi. Drzewo stojące za mną znacznie mi pomogło. Miałam już lekkie zawroty głowy. Spojrzałam z przestrachem na mojego oprawcę i postanowiłam spróbować czegoś innego.

-Czemu mnie po prostu nie zabijesz, krwiopijco?-zapytałam nie rozpoznając mojego głosu, ponieważ w moim gardle panowała susza.
-Wolimy inne określenia. Dziecko piekła, wampir albo po prostu odmieniec Iknes.
-Jak sobie chcesz-udało mi się być obojętną-Odpowiesz mi?-powiedziałam prosząco. No dalej podejmij grę ze swoim posiłkiem!
-Dla ciebie jest inna przyszłość o tym zadecydował mój pan.
-Masz pana?-prychnęłam z niedowierzaniem. On tylko skinął głową-Pomyśl tylko jesteś wampirem, jesteś zadziwiająco szybki, silny i piękny nie musisz się nikogo słuchać.
-Jakbyś go znała mówiłabyś co innego. To najstarszy wampir jaki istniał. Powstał z tornada i jest silniejszy od jakiegokolwiek wampira na świecie.
-To czego od de mnie chcesz?
-Zmienić cię. Z drugiej strony Waldemar chyba się nie obrazi jak się troszkę zabawię-powiedział i ruszył w moją stronę jakby od niechcenia. Teraz to muszę zagrać zachęconą. Przygryzłam dolną wargę i zapanowałam nad łzami. Moje palne zacisnęły się jeszcze mocniej na scyzoryku.
-Jak masz na imię?
-A po co ci to wiedzieć?-zapytał. Przyciągając mnie do siebie i składając na moich ustach ognisty pocałunek. Z niechęcią go odwzajemniłam. Kiedy się oderwał zobaczyłam, że chcę ponowić pytanie, postanowiłam go uprzedzić.
-Sądziłam, że facetów podnieca dźwięk ich imienia kiedy wykorzystują kobiety.
-Maks.

Zrobił krok do tyłu i dokładnie mi się przyjrzał. Po czym rozdarł moją bluzkę. Moja szansa pojawiła się teraz. Nacisnęłam blokadę od ostrza scyzoryka, które po chwili błysnęło w mojej ręce. Po chwili wykonałam idealne nacięcie na jego szyj po jego ciele zaczęła spływać krew. Rzuciłam się do ucieczki. Nie dbałam w tym momencie o kierunek w którym biegnę. Chciałam znaleźć się jak najdalej od tego dziecka piekła jak on to ujął. Niestety po chwili usłyszałam jego gardłowy śmiech tuż nad moim uchem, a po sekundzie jego postać jakby zmaterializowała się prze de mną. Chciałam zahamować, ale on mnie ubiegł. Jego wyprostowana ręka napotkała mój brzuch, a moje ciało mimowolnie zrobiło salto w powietrzu. Upadłam na plecy. Znowu jęknęłam z bólu.

-Długo jeszcze będziesz uciekać?-drwił ze mnie. Teraz przypomniało mi się jak ojciec wysyłał mnie na te wszystkie lekcje sztuk walki.
-Tyle ile będzie trzeba!

Warknęłam i kopnęłam go z całej siły w kroczę. Później wbiłam mu nóż prosto w brzuch i znowu rzuciłam się do ucieczki. Biegłam ile miałam sił, a z każdym krokiem zostawało mi ich coraz mniej. Kiedy poczułam się już w miarę bezpiecznie. Przystanęłam opierając się ręką o drzewo łapiąc łapczywie powietrze. Rozejrzałam się dookoła. Kompletnie nie znam tej części lasu. W ogóle gdzie ja jestem.

-Zaczynasz mi działać na nerwy, suko!
-Oj Maks. Czyżby nie podobała ci się gra wstępna-powiedziałam głosem przesiąkniętym nienawiścią.
-Ashley!-powiedział i złapał mnie za poliki ściskając. Po jego ranach nie było ani śladu-Kochanie ty moje i tak zrobię z tobą co będę chciał.
-Nie!-krzyknęłam i zamachnęłam się prosto na jego rękę. Tym razem okazał się znacznie szybszy od de mnie, a ja leżałam przygwożdżona do ziemi z wygiętym barkiem.
-Mówiłaś coś-przekomarza się ze mną jak jakieś dziecko.
-Jasne. Puść mnie, złotko, bo bez sprawnej mojej prawej ręki nie zaznasz tej samej przyjemności-jadowitość mojego głosu można by wyczuć na kilometr. Nie miałam zamiaru dawać za wygraną.

O dziwo zwolnił uścisk i jednym szarpnięciem przewrócił mnie na plecy. Chłodny mech działa kojąco na mój ból pleców. Moje ciało nie miało już siły. Jednak mój mózg ciągle myślał co jeszcze mogę zrobić. Przypomniało mi się o tym, że jak byłam mała miałam ataki astmy, które z wiekiem mi przeszły. Jednak ja nauczyłam się je symulować, może to zadziała. Chociaż będę miała jakiś czas na ucieczkę. Zaczęłam się dusić z trudem łapiąc powietrze. Maks spojrzał na mnie z przerażeniem.

-Co ci jest?
-Ast-znowu kaszlnęłam-ma.
-O kurde, masz atak, a ja nie mogę cię zmienić, bo teraz bym ci porozrywał gardło. Masz jakiś inhalator?
-W samochodzie-wydyszałam.

Nie było go. Jaki on jest naiwny, a może ja jestem taką dobrą aktorką. Podniosłam się zaciskając zęby aby nie syknąć z bólu. Podniosłam scyzoryk i rzuciłam się ponownie do ucieczki. Zadziwiające ile ciało ludzkie może zrobić aby przetrwać. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogę stać się jedną z nich. Nie będę należeć do ich świata. W pewnym momencie potknęłam się i upadłam, a na plecach poczułam jakby blokadę, która nie pozwalała mi się podnieść. To on przygniatał mnie nogą do ziemi.

-To się zaczyna robić nudne.
-To daj mi żyć. Każdy pójdzie w swoją stronę i nie będzie sprawy-powiedziałam błagalnie.
-Nie-powiedział łapiąc mnie za ramiona po czym oparł mnie o drzewo. Przysunął swoją odrażającą twarz do mojej, a potem wyszeptał-Nie ruszaj się i nie stawiaj oporu.

Wykonałam to, a moje ciało przestało się bronić. Stałam bez ruchu miarowo oddychając. Jego usta przywarły do mojej szyi oblepiając ją pocałunkami. Mój mózg krzyczał walcz, ale ciało nie odpowiadało na żaden impuls. Jakbym była zahipnotyzowana. Przecież nie patrzył mi się w oczy, ale jego szept. To jest to. Jego spokojny i ściszony głos tak na mnie podziałał.



Jak wam się podoba rozdział?
Jak myślicie Ashley uda się wyjść z tego cało?

1. Normalność

Bieganie to jest to co kocham. Każdego dnia rano sport uwalnia mnie od problemów i szarej rzeczywistości. Mogę być sobą, a moje problemy znikają. Wysiłek fizyczny mnie nie odstrasza wręcz przeciwnie przyciąga mnie do siebie jak piękna sukienka na wystawie sklepowej. Jestem zdecydowanie zwykłą szarą myszką w Los Angeles, ale pewnego dnia to się zmieni czuję to. Bicie serca nadawało moim krokom rytm im szybsze tętno tym zwiększałam tempo. Nie zwracałam na nic uwagi po za nawierzchnią, która rozciągała się prze de mną. Nie wierzę, że to już zaraz.... Bal maturalny ile ja na niego czekałam. W sumie to nawet mi się poszczęściło, bo idę na niego z kapitanem drużyny futbolowej. Sama nie wiem jak do tego doszło. Co prawda jestem w drużynie lekko atletycznej i świetnie się uczę. Nie myślałam, że mnie spotka ten zaszczyt. Zawsze sądziłam, że to Giny, która jest cheerleaderką i najpopularniejszą dziewczyną w szkole umówi się z Jasonem, a jednak to mnie wybrał. Nie miałam zamiaru odpuścić. Zatrzymałam się przy jednej z ławek. Wyjęłam słuchawki z uszu, a ręce oparłam o oparcie. Oddychałam głęboko czekając aż moje tętno się uspokoi. Jednak mój spokój przerwał biegnący nieopodal chłopak. Wyglądał tak pięknie. Najchętniej bym go schrupała. Boże zamieniam się w Giny. Włożyłam słuchawki i ruszyłam dalej. W tym momencie nie wiedziałam, że spotkam go jeszcze kiedyś, a los uknuł dla mnie okropną zasadzkę. Jednak moje wspomnienia o nie ziemskim blondynie rozmył wibrujący telefon. Zatrzymałam się i przesunęłam palcem po wyświetlaczu.

-Słucham?-zapytałam.
-Hej Ashley-powiedziała Giny-Co tam robisz? Znowu biegasz?
-Tak. Co chcesz?-zapytałam.
-A muszę coś chcieć?-nienawidziłam jak odpowiadała pytaniem na pytanie.
-A czy dzwoniłabyś do mnie bez powodu?
-Znasz mnie za dobrze, a tak w ogóle  długo będziesz? Bo siedzę w twojej jadalni i czekam na ciebie.
-Gdzie ty jesteś?!-zapytałam i małą się nie zakrztusiłam powietrzem.
-No sądziłam, że razem będziemy się szykować, a skoro obie miałyśmy fryzjerów i kosmetyczki zamówione do domu to stwierdziłam, że razem będzie milej.
-Zaraz będę-powiedziałam.

Jaka ona jest irytująca. Mam jakieś dziesięć minut biegu sprintem do domu. Pięknie. Wrócę zziajana i spocona. No, ale cóż od czego jest ciepła kąpiel. Ruszyłam czym prędzej do domu. Gina mnie kiedyś zabiję tymi swoimi niespodziewanymi wizytami. Właśnie ona i jej zachcianki. No, ale przecież jest córką znanej modelki i menadżera jednej z najlepszych wytwórni muzycznej w Los Angeles. Ja natomiast nie mam mamy, ponieważ zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Kiedy tylko chce się czegoś dowiedzieć ojciec zmienia temat albo kończy rozmowę. Michael znowu jest słynnym na całym świecie pisarzem, a ja nigdy nie chciałam być sławna. Chciałabym być normalna. Nawet nie zauważyłam kiedy dobiegłam na miejsce. Do furtki doszłam głęboko oddychając i znowu zobaczyłam chłopaka z parku. Czy on mnie śledzi? Jednak odrzuciłam od siebie tą myśl tak szybko jak się pojawiła. Przecież co by od de mnie chciał taki boski chłopak, on nawet by na mnie nie spojrzał. Weszłam do domu i wyjrzałam przez okno, ale już go nie było. Dziwne. Jak tak szybko zniknął?

-Ashley!-usłyszałam krzyk przyjaciółki. Wywróciłam oczami.
-Czego?-powiedziałam z dezaprobatą.
-Mówi się proszę.
-Przerwałaś mi bieganie i się dziwisz?
-Biegać w tak ważny dzień jakim jest studniówka. Powinnaś była już dawno siedzieć w wannie.
-Giny przestań mi rozkazywać. To tylko studniówka nie wizyta prezydenta-moja przyjaciółka z pewnością miała ochotę mnie uderzyć, ale ten chłopak wyzwolił we mnie takie emocje, a ja nie mogłam ich powstrzymać.
-Coś się stało?-zapytała. Nie chciałam jej opowiadać o porannym zdarzeniu. To wszystko jest bezsensu.
-Nie. Idę do wanny.

Chciałam od niej uciec i od tego całego zgiełku. Miałam ochotę rzucić wszystko i wyjść z domu. Odpocząć, odetchnąć cokolwiek. Miałam dziwne uczucie, że za rogiem czai się niebezpieczeństwo. Chociaż kiedy ja nie miałam takiego odczucia. Towarzyszyło mi ono od zawsze i to przeczucie, że ktoś mnie obserwuje. Jestem dziwna i tyle. Kąpiel mnie otrzeźwiła i zmyła ze mnie nie tylko brud, ale i złe przeczucia o których kompletnie zapomniałam.

***

Kończyłyśmy się szykować. Obie wyglądałyśmy jak z bajki.  Niczym księżniczki w dniu koronacji. 

-Ashley! Wasi partnerzy właśnie przyjechali!-krzyknął mój ojciec z dołu. 

-Już idziemy-odkrzyknęłam-Gotowa?-spojrzałam na Giny, która wyglądała tak pięknie i stwierdziłam, że ja wyglądam o wiele gorzej.

-Tak-powiedziała uśmiechnięta od ucha do ucha,. Zaczęłyśmy schodzić po wielkich schodach tak ja w filmach. W sumie chciałyśmy uzyskać taki efekt.

-Wyglądasz cudnie-powiedział Jason, który był we mnie wpatrzony jak w obrazek. 

-Ładnie wyglądasz-rzucił od nie chcenia Spencer. No nie wierzę ta dziewczyna się tak starała i do tego on jej się podobał, a on zachowuje się jak kompletny dupek. Masakra. Zaraz go uderzę. 

-Córciu mogłabyś pozwolić na chwileczkę?-zapytał niepewnie mój ojciec. 

-Tak. Coś się stało?-zapytałam podążając za nim do kuchni.

-Nie będzie mnie teraz długo, bo mam światowe ternu z książką. Nie wiem kiedy wrócę. Ale najwcześniej za jakieś trzy miesiące. Nie zrób niczego czego ja bym nie zrobił-powiedział podając mi swoją kartę kredytową. 

-Jasne-powiedziałam z radością. Będę mogła robić co chcę. Nie będę musiała wysłuchiwać tych monologów.

-Baw się dobrze i wyglądasz pięknie. Matka byłaby z ciebie dumna.

W moich oczach pojawił się smutek. Kilka lat temu moja matka zaginęła i ślad po niej też. Nikt nie znalazł ciała ani jakiekolwiek śladu. Zapomniałam policjanci to skończone durnie przez których ja wraz z ojcem musiałam chować pustą trumnę. Pewnie, że matka była by ze mnie dumna. Jestem grzeczną, rozważną i obowiązkową dziewczyną, która matka nie marzy o takiej córce. Mam nadzieję, że widzi mnie tam z góry. 

***

Zabawa się już rozkręciła. Każda para miała już pamiątkowe zdjęcia. Cieszyłam się, że przyszłam z Jasonem, ponieważ był świetnym tancerzem i nie odstępował mnie na krok. To było dziwne i kompletnie do niego nie pasowało. W pewnym momencie zobaczyłam, że Gina tańczy z jakimś przystojniakiem, którego nie znałam. W tym samym momencie poczułam na sobie czyjś wzrok. Odwróciłam się i zobaczyłam tego samego chłopaka, który biegał w parku, był pod moim domem, a później rozpłynął się w powietrzu. Tak się na nim skupiłam, że kompletnie zapomniałam o Jasonie. Przestał mieć dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Jednak po chwili wróciłam do rzeczywistości, jednak tylko na jedną małą chwilę, ponieważ po chwili usłyszałam jego aksamitny głos.

-Odbijany-powiedział i porwał mnie z ramion Jasona. Chłopak chciał zaprotestować, ale było już za późno.
-Kim jesteś?-zapytałam.
-A czy to ważne?-odpowiedział pytaniem na pytanie.
-Tak. Chcę wiedzieć kto mnie śledzi.
-Ja cię śledz?-powiedział, a ja po raz pierwszy spojrzałam w jego brązowe oczy, które mnie pochłonęły. Czułam, że nogi po de mną miękną.
-Tak-odpowiedziałam ledwie słyszalnym szeptem.
-Ja cię nie śledzę. To wszechświat ciągnie mnie do ciebie-czyli on darzy mnie sympatią. Czułam, że zaraz eksploduję radością.
-I tak chciałabym poznać twoje imię.
-Jestem Derek. Miło mi cię poznać Ashley.
-Skąd znasz moje imię?-zapytałam lekko zdezorientowana.
-Przecież jesteś córką sławnego pisarza.-w tym momencie muzyka zmieniła się na znacznie wolniejszy kawałek. Derek przyciągnął mnie do siebie i otulił ramionami w których czułam się bezpiecznie.
-Czemu akurat ja?-zapytałam po chwili.
-Nie rozumiem.
-Ty jesteś piękny możesz mieć każdą, a ja taka zwykła, nijaka szara myszka.
-Wcale nie. Jesteś śliczna tylko tego nie zauważasz. Nie masz wysokiego ego jak inne dziewczyny w tej sali. Jesteś po prostu sobą i nie martwisz się opinią innych.

Piosenka się skończyła, a Jason odebrał mnie z ramion Derka. Obejrzałam się aby ujrzeć go jeszcze przez sekundę, ale jego tam nie było. Dziwne. Miałam ochotę wrócić do domu i skakać z radości. Niestety nie mogłam Giny by mnie zaszlachtowała, a po za tym to ostatnia taka impreza w życiu. Po chwili zobaczyłam przyjaciółkę wychodzącą z sali z jakimś mężczyzną. To nie było do niej podobne.

-Jason muszę iść-powiedziałam i ruszyłam za przyjaciółką.

Nie wiedziałam co mnie czeka za zakrętem, ale mimo tego nie dawałam wygrać strachu. Musiałam iść za Giny przecież jej nie zostawię na pastwę losu. Po chwili zobaczyłam ją wychodzącą z nim w alejkę za szkołą. Pobiegłam do drzwi i powoli je otworzyłam. Serce łomotało mi w piersi. Wiedziałam, że zaraz stanie się coś strasznego. Jednak kiedy wyszłam przed budynek nie widziałam ich. Musieli wejść w boczną uliczkę. Poszłam w jej kierunku czym prędzej. Kiedy wyszłam zza rogu. Zobaczyłam Giny, która wyglądała z początku jakby się z nim obściskiwała, lecz potem zobaczyłam jak jej oczy się zamykają, a po szyj spływa strużka krwi. Po chwili jej ciało opadło na ziemię, a mi przed oczami wszystko się rozmyło usłyszałam szept "Idź do domu". W sekundę później znalazłam się dwie przecznicę od mojego domu. Nie wiedziałam jak to się stało. Poszłam prosto w stronę domu chociaż nie miałam wcale na to ochoty. Giny nie żyję. Po moich policzkach zaczęły spływać ogniste łzy. Chciałam krzyczeć, ale głos nie mógł przedrzeć się przez gulę bólu w moim gardle. To wszystko jest takie dziwne, a najgorsze jest to, że wampiry istnieją. Teraz wiem to na pewno.


Przepraszam, że tak długo nic nie dodawałam, ale nie miałam czasu i weny. 
Do następnego :D

Prolog

Los Angeles to miasto w którym nawet najgorsze koszmary stają się rzeczywistością. Jednego dnia jesteś na szczycie błyszcząc jak najjaśniejsza gwiazda, a drugiego możesz żebrać na ulicy o marnego dolara. Wydaję się to okropne, ale takie są realia życia tutaj.

W tym mieście wszystkie bajki, powieści czy potwory którymi straszyli nas rodzice w przeszłości... Mogą stać się rzeczywistością. Każda wymyślona historia ma w sobie część prawdy i nie da się togo zmienić. Każdy pomysł pisarza/pisarki lub innego artysty jest zaczerpnięty z jakiegoś wydarzenia, a później ubrany w pomysł, który musi mieć w sobie jakąś maleńką cząstkę tego co było, jest, a może będzie.

Co jeśli zabójcze bestie zwane wampirami żyją między nami, a my nie mamy o tym najmniejszego pojęcia? Niby nie różnią się od nas tak bardzo, a jednak są gigantyczne przeciwności między nami, a dziećmi piekła.

Wszystko tutaj staję się prawdziwe wplecione w rzeczywistość gdzie tylko garstka ludzi jest sobą i nie musi nic ukrywać przed innymi, ale dają radę. Nikt się nie ujawnia, a gdy ktoś się dowie o IKNES* musi zginąć albo stać się dzieckiem piekła, które poznaję ten świat samo bez żadnej pomocy jest zdane tylko i wyłącznie na siebie. Tutaj rządzą prawa dżungli przeżywa tylko silniejszy, a inni odchodzą w otchłań zapomnienia. Są jeszcze wieczne popychadła świeżo przemienieni, którzy grają tak jak dorosły wampir im zagra. Co do czarownic i wilkołaków to zwykłe mity. Nie istnieją. Ludzie musieli wymyślić przeciwników wampirów aby mieli o czym pisać, ale nasze życie jest o wiele bardziej ciekawe niż sądzicie. Opanowaliśmy wszystkie dyscypliny sportowe, a wygrane w każdych konkursach przychodzą nam z nie lada łatwością.

Tak, więc witam was w świecie Iknes!

*Iknes-dzieci piekła potocznie zwane wampirami